aggelopoulos-940x526

Η Ελλάδα, χώρα της Μεσογείου, σε κλιματικά θερμή ζώνη της Νότιας Ευρώπης, είναι διαρκώς εκτεθειμένη στους κινδύνους πυρκαγιών, που προκαλούν τα καλοκαίρια η άνοδος της θερμοκρασίας και οι ισχυροί άνεμοι. Μια ματιά σ’ έναν γεωγραφικό χάρτη αρκεί για την κατανόηση του ζητήματος. Και γνωστό είναι στους πάντες ότι κάθε χρόνο καίγονται εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασικών εκτάσεων και καλλιεργημένες γαίες της χώρας μας. Από τη δεκαετία ’70 δε, οπότε η έκταση του προβλήματος πήρε μεγάλες διαστάσεις, καταγράφηκαν από αρμόδιες υπηρεσίες και από δημοσιογραφικές έρευνες όλα τα επιμέρους στοιχεία του και τα προαιπαιτούμενα για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. \

Θα περίμενε, λοιπόν, κάθε λογικός άνθρωπος ότι οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης θα φρόντιζαν -τίποτε δεν τις εμπόδιζε να το κάνουν- ώστε να αποκτήσει το κράτος ένα σύγχρονο δίκτυο δασοπροστασίας και πυρόσβεσης με όλα τα απαραίτητα τεχνικά μέσα σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Για το έργο αυτό, πόροι και ανθρώπινο δυναμικό υπήρχαν. Και ειδικότερα στη δεκαετία του ’80 άφθονα ήταν τα κοινοτικά κονδύλια που δίδονταν στην Ελλάδα από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΟΚ για διοικητικό και τεχνικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

Όμως, ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι η χώρα της ατελείωτης πρωτοτυπίας, που αποτελεί και το υλικό της πανάκριβης και δανειοδοτούμενης «ελληνικής ιδιαιτερότητας», που ποτέ δεν έπαψε να εντυπωσιάζει και τη διεθνή κοινότητα. Τα απαιτούμενα έργα στη βάση ενός εθνικού σχεδίου ποτέ δεν έγιναν, πέρα από κάποια «μπαλώματα», κυρίως με άτακτες αγορές πυροσβεστικών ελικοπτέρων και οχημάτων. Έτσι, με τα χρόνια, το μέγα θέμα της καταστροφής του πολύτιμου δασικού πλούτου της χώρας από πυρκαγιές κατέληξε να απασχολεί ζωηρά τις πολιτικές κεφαλές της Ελλάδας μόνο όταν έρχεται η ώρα των καταστροφών.

Πριν από αυτές, σπάνια ζωηρεύει το βλέμμα των ηγεσιών που απλανώς ατενίζουν τις λεωφόρους των μεγάλων πεπρωμένων τους. Το υπναλέο μυαλό των γιγάντων της ελληνικής πολιτικής ζωηρεύει, λοιπόν, απότομα όταν οι φλόγες στα δάση δυναμώνουν. Διότι οι καταστροφές χαλούν μεν τις διακοπές τους, αλλά προσφέρονται για κραυγές αγανάκτησης, για θρήνους και δάκρυα και για ωραίους καβγάδες μεταξύ κυβερνώντων και αντιπολίτευσης, με την τελευταία να οικτίρει πάντοτε, εννοείται, την εκάστοτε κυβέρνηση για τα χάλια της και για την ανεπάρκεια των αρμοδίων υπουργών της. Σταθερό κάθε χρόνο αυτό το «μενού», συμπληρώνεται και με «ολίγη» περί οργανωμένων εμπρησμών με ενδεχόμενες παραπολιτικές «προεκτάσεις». Αυτά, για πολύ ολίγα 24ωρα, φυσικά, όταν σταματάει και η τηλεοπτική μετάδοση «εικόνας» από τη «βιβλική» καταστροφή.

Το μεγάλο πρόβλημα θα παραμείνει άλυτο έως την επόμενη καταστροφή, πιθανότατα το καλοκαίρι του 2018. Τότε θα συζητηθεί πάλι, μαζί με τις πυρκαγιές -και συνδεόμενο με αυτές- το άλλο εθνικό αίσχος, που αφορά τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα κτίσματα ανά την Ελλάδα, γνήσια τέκνα κι αυτά της εθνικής κομματικής πελατοκρατίας. Πρόκειται για άλλη μια διαχρονικώς «προστατευόμενη» περιοχή μαζικών παρανομιών, που οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν πάντοτε «προσεκτικά» και με ξεχωριστή επιείκεια, καθότι, λένε, το ζήτημα έχει… ευαίσθητες κοινωνικές πτυχές πλέον. Το πλήθος των παρανομιών έχει δημιουργήσει, δηλαδή, μια «πραγματικότητα»,την οποίαν οι φύσει «φιλολαϊκές» ελληνικές κυβερνήσεις όλων των κομματικών χρωμάτων δεν μπορούν να αγνοήσουν. Γνωστό είναι, άλλωστε, στην Ελλάδα, ότι μπορείς να κυβερνάς αδρανής με βαθιά χασμουρητά, αλλά αυτό δεν σε εμποδίζει να παραμένεις ένας συνεπής «φίλος του λαού».
Απροστάτευτα δάση, λοιπόν, αυθαίρετοι οικιστές, νωθρές κυβερνήσεις, κράτος αδύναμο με πολιτικά «καπέλα». Τι απομένει; Μόνον οι ηρωικοί πυροσβέστες, που παίζουν τη ζωή τους κάθε χρόνο μέσα στις φλόγες με πολύ λιγότερα μέσα από αυτά που τους χρειάζονται για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Comments are closed.