Η αναγγελία της υποψηφιότητας του Γιώργου Καμίνη για την ηγεσία του νέου φορέα, αυτομάτως έδωσε κύρος στη διαδικασία. Με την έννοια ότι πλέον δεν αποτελεί μια αμιγώς πασοκική υπόθεση, αλλά μια προσπάθεια στην οποία εμπλέκονται προσωπικότητες από την κοινωνία των πολιτών, έξω από την κομματική κουζίνα. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η ιστορία της κεντροαριστεράς και του προοδευτικού Κέντρου επανέρχεται στην επικαιρότητα και ξαναγίνεται μετά από καιρό ντόρος.

Η υποψηφιότητα, ωστόσο, που μπορεί να αλλάξει ενδεχομένως όλο τον πολιτικό χάρτη είναι αυτή του Σταύρου Θεοδωράκη. Αν ο επικεφαλής του Ποταμιού, όπως διαφαίνεται, αποφασίσει να μπει στην εκλογική μάχη, αμέσως ενοποιείται όλος ο ενδιάμεσος χώρος και δημιουργούνται οι προοπτικές για να ξαναγίνει μεγάλος. Και αυτό όχι με όρους τεχνικής συγκόλλησης, αλλά στη βάση συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας. Τόσο ο κ. Θεοδωράκης όσο και ο κ. Καμίνης έχουν ένα αμιγώς μεταρρυθμιστικό προφίλ που μπορεί να κινητοποιήσει ευρύτερες δυνάμεις, πολλές από αυτές είναι μέσα στη ΔΗΣΥ, και άλλες που νιώθουν ανέστιες ή βρίσκονται εγκλωβισμένες στον ΣΥΡΙΖΑ. Φρονώ πως είναι λάθος η ανάλυση πως μόνο με λαϊκισμό μπορούν να επαναπατριστούν ψηφοφόροι που γοητεύτηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα. Εχω την αίσθηση πως αυτοί οι πολίτες αν ακούσουν ένα πειστικό σχέδιο, προφανώς με σαφή κοινωνικά προτάγματα, την επόμενη μέρα θα πηδήξουν από το κυβερνητικό σκάφος που βουλιάζει και θα προσεγγίσουν τον χώρο. Η εκλογική διαδικασία ακριβώς αυτή τη δυνατότητα θα δώσει στους υποψηφίους. Να καταθέσουν με ειλικρίνεια και ρεαλισμό την πολιτική τους πλατφόρμα και να κριθούν από το σύνολο των προοδευτικών πολιτών.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης, με τη δημιουργία του Ποταμιού, έδειξε πριν από τρία χρόνια ότι τολμά αυτό που πολλοί σκέφτονταν και κανένας δεν υλοποιούσε. Τώρα ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα, το μεγάλο. Αυτό της υποψηφιότητάς του για όλο τον χώρο, με ταυτόχρονη συγκρότηση μιας νέας ηγετικής ομάδας. Είναι γνωστές και εν πολλοίς σωστές οι ενστάσεις που λένε «πού να μπλέκουμε με τους μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ», ή άλλοι που λένε «δεν είδες τι θέσεις εκφράζει ο Κ. Λαλιώτης;». Οπως απέδειξε, ωστόσο, η περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι μηχανισμοί και κατ’ επέκταση οι μάχες κερδίζονται. Πού; Μα, στο πεδίο των ιδεών.
Ιστορία γράφουν οι παρέες, λέει ο αγαπημένος Σαββόπουλος. Για να τον παραφράσω, βγάζουν (και) νικητή…

Comments are closed.