Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, αλλά και η έναρξη της διαδικασίας για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές χρήματος δεν μπορούν να άρουν οριστικά, αλλά μόνο διαδικαστικά, το δομικό αδιέξοδο που έχει η χώρα. Ακόμη και η περαιτέρω αναδιάρθρωση του χρέους που με τη στήριξη της Γαλλίας και τους επόμενους συσχετισμούς ΔΝΤ (Ουάσιγκτον) – Βερολίνου μπορεί να εξελιχθεί δεν είναι πανάκεια για την αμηχανία στο προφίλ και τον αναπτυξιακό προσανατολισμό, από την οποία πάσχει η Ελλάδα εντός του περιοριστικού πλαισίου της ευρωζώνης. Το κλίμα ακραίας πόλωσης που επικρατεί στο κομματικό και πολιτικό σύστημα, από την άλλη, δεν βοηθά να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας δημιουργικής διαλεκτικής στο Κοινοβούλιο και τον δημόσιο διάλογο στην κοινωνία και στα μίντια. Αυτό το περιβάλλον μετατρέπει τις εκλογές και τη δημοκρατική διαδικασία σε μια συνεχή ρεβάνς μεταξύ των κομμάτων, ασχέτως ιδεολογιών και διαχειριστικής επάρκειας. Το χειρότερο πρόβλημα από το οποίο πλέον έχει πληγεί η Ελλάδα είναι η διάλυση της διοίκησης. Η κατάρρευση της κρατικής οντότητας, χωρίς ταυτόχρονα να έχει επιτευχθεί μια θεαματική αναβάθμιση της επιχειρηματικότητας και των όρων λειτουργίας της αγοράς. (…)

Tags: No tags

Comments are closed.