kalarritis

Αν γίνει μία φορά, μπορεί να έτυχε. Αν γίνει δύο, μπορεί να είναι σύμπτωση. Αν γίνεται διαρκώς, τότε υπάρχει αίτιο. Στην περίπτωσή μας, το αίτιο είναι, προφανώς, η διαχρονική ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος. Για σκεφτείτε λίγο. Σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής, αντικειμενικά, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, των Συνθηκών, των ιστορικών δεδομένων, η Ελλάδα έχει… δίκιο, όσο μπανάλ, κλαψιάρικο και άσχετο με τις διεθνείς σχέσεις κι αν ακούγεται (και είναι). Το δίκιο από μόνο του δεν λέει τίποτα, αν δεν έχεις την ισχύ ή τους συσχετισμούς, αλλά είναι μια αφετηρία χάραξης πολιτικής. Αλλο είναι να αμφισβητεί η Τουρκία τη Γαύδο και άλλο να ισχυρίζεται η Ελλάδα ότι της ανήκει η Αγκυρα. Η εξ Ανατολών γείτων διεκδικεί κατοικημένα και μη ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, απειλεί με πόλεμο για άσκηση νόμιμου δικαιώματος, δεν αποδέχεται την επήρεια των νησιών σε υφαλοκρηπίδα, παραβιάζει εθνικό εναέριο χώρο και χωρικά ύδατα, καταργεί de facto Συνθήκες, έχει εκτοπίσει ελληνικούς πληθυσμούς. Και όμως, η Ελλάδα αναγκάζεται να διεξάγει καθημερινά έναν ακήρυκτο πόλεμο, διότι «φίλοι» και «σύμμαχοι» δεν παίρνουν θέση. (…)

Tags: No tags

Comments are closed.